Łamigłówka Shikaku online

Czym jest podział przestrzeni?

Podział przestrzeni oznacza dzielenie obszaru na części, które pasują do siebie bez luk i bez nakładania się. Łamigłówki na nim oparte, takie jak Shikaku z japońskiego magazynu z łamigłówkami Nikoli, to czysta dedukcja: każdy element trzeba wywnioskować ze wskazówek, a każdy ustalony element ogranicza, jakie mogą być elementy wokół niego. Ich rozwiązywanie ćwiczy planowanie, rozumowanie przestrzenne i nawyk uwzględniania kilku ograniczeń naraz.

Gra Podział przestrzeni w Neuroptimize opiera się na Shikaku, z dodanymi zasadami kształtu. Pokrywasz siatkę prostokątnymi łatkami, z których każda zawiera dokładnie jedną wskazówkę. Obrys wskazówki podaje kształt łatki (kwadrat, wysoka, szeroka lub dowolna), a jej liczba, jeśli jest, mówi, ile pól łatka zajmuje. Wraz z kolejnymi poziomami siatka rośnie od 4 na 4 do 7 na 8, a wskazówki zdradzają coraz mniej: najpierw znikają liczby, potem kształty, aż niektóre wskazówki tylko zaznaczają, gdzie jest łatka.

Inne nazwy: Shikaku, łamigłówka Shikaku, łamigłówka z prostokątami, dzielenie siatki na prostokąty

Jak Patches z LinkedIn

Ta gra opiera się na Shikaku, łamigłówce logicznej wymyślonej przez Yoshinao Anpuku i opublikowanej w 1989 roku przez japoński magazyn z łamigłówkami Nikoli, a Patches, jedna z codziennych łamigłówek LinkedIn, prawdopodobnie opiera się na tej samej łamigłówce, dlatego obie gry są do siebie bardzo podobne. Przeciągasz prostokąty, żeby pokryć siatkę, a każdy z nich zawiera dokładnie jedną wskazówkę: liczba podaje rozmiar łatki, a ikona mówi, czy łatka ma być kwadratowa, wysoka, szeroka, czy dowolna. Obie gry używają tych samych rodzajów wskazówek, ale tutaj sesja to cztery nowe plansze z czasem wzorcowym, siatka rośnie od 4 na 4 do 7 na 8, a wyższe poziomy zdradzają mniej liczb i kształtów.

LinkedIn i Patches to znaki towarowe ich właścicieli. Neuroptimize nie współpracuje z nimi i nie ma ich poparcia.

Jak przebiega gra Podział przestrzeni

1. Pojawia się siatka z kilkoma ciemnymi kafelkami ze wskazówkami. Plakietki nad nią pokazują czas wzorcowy planszy (par), twój dotychczasowy czas i liczbę pokrytych pól, a legenda pod planszą nazywa kształty wskazówek, które są w grze.
2. Przeciągnij palcem po siatce, żeby położyć łatkę. Prostokąt biegnie od pola, na którym zaczynasz, do pola pod twoim palcem, dopasowując się do całych pól, a plakietka nad planszą pokazuje podczas przeciągania jego szerokość, wysokość i rozmiar. Musi zawierać dokładnie jedną wskazówkę: prostokąt bez wskazówki albo z dwiema nie zostanie położony.
3. Wskazówka kwadratowa wymaga łatki tak samo szerokiej jak wysokiej, wskazówka wysoka łatki wyższej niż szerokiej, wskazówka szeroka łatki szerszej niż wysokiej, a okrągła pozwala na dowolny prostokąt. Liczba to rozmiar łatki w polach; wskazówka bez liczby może mieć dowolny rozmiar, który się zmieści.
4. Położenie nowej łatki dla wskazówki zastępuje jej starą łatkę i zdejmuje każdą łatkę, na którą nachodzi. Dotknij łatki, żeby ją zdjąć, albo dotknij wskazówki, żeby dać jej łatkę z jednego pola. ↶ Cofnij cofa ruch (na klawiaturze Backspace albo Z), a ↺ Wyczyść opróżnia planszę.
5. Gdy każde pole jest pokryte, a każda łatka spełnia swoją zasadę, plansza jest rozwiązana. Jeśli pełna plansza łamie zasadę, łatki, które ją łamią, dostają obrys i znak „!”, a plansza liczy się jako nieudana. Nadal możesz ją poprawić, żeby iść dalej, albo ją pominąć.
6. Sesja to 4 plansze. Czyste rozwiązanie daje punkty, więcej za większe plansze, które mniej zdradzają, plus premię za czas, która jest pełna przy czasie wzorcowym i maleje do zera przy dwukrotności czasu wzorcowego. Kolejne czyste rozwiązania budują combo, które je mnoży.
7. Na początku siatka ma 4 na 4, potem 5 na 5 od poziomu 4, 6 na 6 od poziomu 10, 7 na 7 od poziomu 19 i 7 na 8 od poziomu 25. Ukryte liczby pojawiają się od poziomu 4, wskazówki dowolnego kształtu od poziomu 8, a wskazówki bez liczby i bez kształtu od poziomu 13.

Strategie i wskazówki

Naukowe podstawy podziału przestrzeni

Shikaku, które wymyślił Yoshinao Anpuku, a japoński magazyn z łamigłówkami Nikoli opublikował w 1989 roku, polega na podzieleniu siatki na prostokąty, z których każdy zawiera jedną wskazówkę. Yasuhiko Takenaga i współpracownicy (2013) udowodnili, że jest to problem NP-zupełny: nie jest znany żaden skrót, który rozwiązuje każdą planszę, więc każdą trzeba przemyśleć. Badając sudoku, łamigłówkę tego samego rodzaju opartą na czystej dedukcji, Louis Lee, Geoffrey Goodwin i Philip Johnson-Laird (2008) odkryli, że nowicjusze opanowują taktyki dedukcyjne w ciągu kilku minut i że wniosek jest tym trudniejszy, im więcej ograniczeń trzeba w nim połączyć. Tutaj każda ustalona łatka zawęża, jakie mogą być jej sąsiadki.

Najczęściej zadawane pytania