Self-Ordered Pointing Task online

Wat is de Self-Ordered Pointing Task?

De Self-Ordered Pointing Task is een werkgeheugentest waarin je zelf de volgorde kiest. Hij werd in 1982 bedacht door Michael Petrides en Brenda Milner. Dezelfde set plaatjes wordt op een reeks pagina's getoond, steeds op nieuwe posities, en op elke pagina wijst de deelnemer een plaatje aan dat nog niet eerder is gekozen. Om zonder herhaling het einde te halen, moet je elke keuze bijhouden die je tot dan toe hebt gemaakt.

Petrides en Milner ontdekten dat patiënten bij wie delen van de frontaalkwabben waren verwijderd vaker herhaalden dan gezonde mensen, en later hersenscanonderzoek liet zien dat zelfgeordende taken een beroep doen op de mid-dorsolaterale prefrontale cortex. Onderzoekers gebruiken de taak om te bestuderen hoe we onze eigen keuzes in het werkgeheugen bijhouden. De Self-Ordered Pointing Task van Neuroptimize maakt er een schattenjacht van: een schat vol zwaarden, drankjes, ringen en schilden wordt na elke keuze gehusseld, je buit blijft tussen nieuwe schatten liggen, en je moet elke keer iets nieuws pakken.

Ook bekend als: Self-Ordered Pointing Test, SOPT, zelfgeordende aanwijstaak

Vergelijkbaar met Tidal Treasures van Lumosity

Dit spel is gebaseerd op de Self-Ordered Pointing Task die Michael Petrides en Brenda Milner in 1982 bedachten, en Tidal Treasures van Lumosity is waarschijnlijk op dezelfde taak gebaseerd. Daarom draaien ze allebei om dezelfde regel: kies iets wat je nog niet eerder hebt gekozen. Tidal Treasures toont een getijdenpoel met schatten uit de zee om uit te kiezen, terwijl er steeds meer voorwerpen aanspoelen. Hier blijft de schat even groot en wordt hij na elke keuze gehusseld, waarbij je buit tussen nieuwe schatten blijft liggen, en hogere levels voegen dubbelgangers toe, voorwerpen die kantelen en spiegelen, en bedriegers die in de verkeerde kleur gloeien.

Lumosity en Tidal Treasures zijn handelsmerken van hun eigenaren. Neuroptimize is niet met hen gelieerd en wordt niet door hen onderschreven.

Zo speel je de Self-Ordered Pointing Task

1. Er verschijnt een kist vol schatten in een raster, en elk voorwerp gloeit in zijn zeldzaamheidskleur. Tik op een voorwerp om het in je tas te stoppen.
2. Na elke buit wordt de schat op nieuwe posities gehusseld. Alles wat je hebt gepakt, blijft op het bord, en de rest wordt aangevuld met nieuwe schatten, elke keer andere. Pak een voorwerp dat je nog niet hebt. De buittas telt wat je hebt verzameld, maar laat nooit zien wat erin zit.
3. Tik je een voorwerp aan dat je al hebt gepakt, dan is dat een misser en kost het een leven. Elke kist heeft drie levens. Een kist eindigt als je buit compleet is of als je alle drie de levens kwijt bent, en in dat laatste geval lichten de nieuwe voorwerpen op die je nog had kunnen pakken.
4. Een sessie heeft twee kisten, elk met een nieuwe schat. Elke nieuwe buit levert meer punten op dan de vorige, een reeks bouwt een combo op, en een kist voltooien levert een bonus op.
5. Hogere levels brengen een grotere buit (van 5 tot 12 voorwerpen per kist) en dubbelgangers: eerst hetzelfde voorwerp in een andere kleur, dan voorwerpen die in één onderdeel verschillen, zoals een edelsteen, de pareerstang van een zwaard of de zetting van een ring, en later in piepkleine details zoals een kerf in een kling. Vanaf level 6 zijn steeds meer van de nieuwe voorwerpen dubbelgangers van dingen die je al hebt gepakt, en vanaf level 10 wordt het voorwerp dat je net hebt gepakt altijd gevolgd door een van zijn dubbelgangers, als die er is.
6. Vanaf level 13 kantelen de voorwerpen na elke husselbeurt naar een nieuwe hoek, en vanaf level 22 kunnen ze ook gespiegeld zijn. Vanaf level 19 liggen er twee extra nieuwe voorwerpen op het bord, dus er is elke keer meer te controleren, en vanaf level 25 verschijnen er bedriegers: een voorwerp kan in een andere zeldzaamheidskleur gloeien, dus je moet het voorwerp zelf beoordelen.

Strategieën en tips

De wetenschap achter de Self-Ordered Pointing Task

De Self-Ordered Pointing Task, in 1982 bedacht door Michael Petrides en Brenda Milner, toont dezelfde set plaatjes pagina na pagina op nieuwe posities, en je wijst elke keer een ander plaatje aan zonder er een te herhalen. Omdat je zelf de volgorde kiest, hangt succes af van bijhouden wat je al hebt gekozen. Patiënten bij wie weefsel uit de frontaalkwab was verwijderd, presteerden er slechter op, en hersenscanonderzoek van Petrides en collega's (1993) liet zien dat zelfgeordende taken de mid-dorsolaterale prefrontale cortex activeren. Hier is elke pagina een gehusselde schat waarin je buit tussen nieuwe schatten blijft liggen, en elke buit moet iets zijn wat je nog niet hebt.

Veelgestelde vragen